no_memory_building [2]

καθε κτιριο φερει μια μνημη. η μνημη αυτη συνδεεται με τη σηματοδοτηση και τη ροη της κινησης μεσα σε αυτο αλλα και με την οπτικη καταγραφη του χωρου. η σηματοδοτηση της κινησης προκυπτει μεσα απο τη διαρρυθμιση των χωρων, τη μεταξυ τους συνδεση και την παραθεση αντικειμενων που εχουν καθιερωθει ως ταυτοσημα συγκεκριμενων δρασεων (π.χ. πορτα=περασμα). η ροη της κινησης καθοριζεται απο τη θεση των οριων αλλα και απο τη σχεση κενου-πληρους. η οπτικη καταγραφη ενος χωρου συμβαλλει στη δημιουργια μνημης καθως αντιλαμβανεται και αποτυπωνει τις λειτουργιες που αυτος φιλοξενει.

συνεπως, ενας χωρος για να μην ειναι φορεας μνημης πρεπει να ειναι αδυνατη η καταγραφη του συμφωνα με τα παραπανω κριτηρια. η διαρρυθμιση των χωρων και η μεταξυ τους συνδεση δεν πρεπει να εχει σαν στοχο την κατανοηση και τη νοηματοδοτηση του χωρου. τα αντικειμενα-ταυτοσημα δρασεων πρεπει να απομονωθουν απο τη δραση την οποια σηματοδοτουν και να ειδωθουν μεσα απο το πρισμα ενος νεου αντικειμενου το οποιο μπορει και να μην εχει χρηση. τα ορια πρεπει να παψουν να ειναι ακαμπτα και να λειτουργουν ως κατευθυνσεις, πρεπει, δηλαδη, να αποκτησουν μια νεα λειτουργια και ενα νεο ρολο στη διαμοφωση του χωρου. το ιδιο ειναι αναγκαιο να συμβει και με το κενο και το πληρες. η οπτικη καταγραφη του χωρου πρεπει να περιοριστει στο ελαχιστο, να φιλτραριστει μεσα απο διαφορες διαδικασιες ή να παρει τη μορφη οφθαλμαπατης.

με αυτον τον τροπο το κτιριο, που δε φερει πια μνημη, καθως ειναι αδυνατον να προσανατολιστει καποιος σε αυτο με βαση τη μνημη, αποκτα το ρολο της παραγωγης συνεχως μεταβαλλομενων πληροφοριων. η μεταβολη πληροφοριων παραγεται απο αυτη ακριβως τη συνεχως μεταβαλλομενη ροη του χωρου και δημιουργει μια συνεχως μεταβαλλομενη αντιληψη του, καλωντας τον επισκεπτη να πειραματιστει μαζι του, να περιπλανηθει μεσα σε αυτον και να καταληξει καθε φορα σε μια διαφορετικη -μη ανακαλεσιμη απο τη μνημη- διαδρομη μεσα σε αυτον.

no_memory_building [1]

ο χαρτης της πολης ειναι ενα μεσο καταγραφης διαδρομων, σημειων,
ο χαρτης συνεισφερει στον προσανατολισμο και τη μνημη, την απομνημονευση του αστικου ιστου.
η διαδικασια δημιουργιας η και χρησης αυτου του εργαλειου ειναι μια διαδικασια συνεχους προσπαθειας να μην ξεχαστουν οσα γνωριζουμε και να αφομοιωθουν ακομη περισσοτερα.
ετσι λοιπον με την καταργηση του χαρτη σαν μεσο προσανατολισμου,οδηγουμαστε στην αταξινομητη κινηση και τη δυσκολιας απομνημονευσης.

τα check points ειναι τοποθετημενα σε διαφορα σημεια της πολης που ειναι συγκεκριμενα και σταθερα. παρ' ολα' αυτα η διαδικασιες που συμβαινουν σε αυτα καθως και αυτες στις οποιες τα ιδια συνεισφερουν ειναι αυτες που κανουν τον τηλεοπτικο σταθμο να λειτουργει με τη συνεχομενη ροη δεδομενων και την αλλεπαληλη αντικατασταση τους.
η δομη του τηλεοπτικου σταθμου θα ειναι αυτη που θα συνδεει τη λειτουργια των check points με την ιδεα και την πολη με αυτον.εχοντας δηλαδη ως σημειο αναφορας καποια σταθερα σημεια(σημεια που φερουν μνημη) θα λειτουργει σαν μηχανισμος καταργησης της και με τον τροπο αυτο θα δινει υλικη υποσταση στη αρχικη ιδεα του καλειδοσκοπιου, της συνεχομενης ροης της αδυνατης επαναληψης.
ετσι η ιδια λειτουργια θα συμβαινει παραλληλα σε δυο μορφες. αυτη της ηλεκτρονικης μετατροπης μη υλικων δεδομενων και αυτης της χωρικης εμπειριας.

no_memory

click ^

μνήμη η [mnimi] O30α : 1α. η ικανότητα του εγκεφάλου να διατηρεί γνώσεις ή εντυπώσεις και να τις ανακαλεί, όταν θέλει· (πρβ. αμνησία, λήθη)

διαγραμμα χωρικης προσεγγισης

bulletin

// αισθητήρες
καθε σημειο στο χωρο, οσο μενει ανεπηρεαστο απο εξωτερικες επιδρασεις, μενει σταθερο. οταν αρχισει να επιδρα σε αυτο το σημειο καποιος εξωτερικος παραγοντας τοτε μεταβαλλονται αυτοματα μια ή περισσοτερες απο τις συνθηκες που εγγυωνται τη σταθεροτητα του σημειου, με συνεπεια τη μεταβολη του.
οι αισθητηρες -τοποθετημενοι σε ορισμενα σημεια- θα μετρουν την παραμετρο εκεινη, της οποιας η αλλαγη θα επιφερει ουσιαστικη και χρηστικη μεταβολη στο χωρο και θα αντιλαμβανονται -αναλογα με το ειδος τους- μεταβολες σε θερμοκρασια, ηχο, βαρος, φως, εικονα.
// καθημερινα στην τηλεοραση προβαλλονται (κυριως μεσω των διαφημισεων και καποιων ειδων εκπομπων) τονοι αχρηστων πληροφοριων, οι οποιοι -τις περισσοτερες φορες- απομακρυνουν τον τηλεθεατη απο την πραγματικοτητα στην οποια ζει. στην προκειμενη περιπτωση, οι αισθητηρες αντιλαμβανονται δεδομενα -τα οποια φθανουν στον χρηστη- που καταγραφουν, με ακριβεια και συμφωνα με τα παραπανω κριτηρια, τι ακριβως συμβαινει στο περιβαλλον του τηλεθεατη, ο οποιος γινεται θεατης απο μακρυα μιας μορφης πληροφορησης που αλλοιωνει και μεταβαλλει τους χωρους στους οποιους κινειται αυτος καθημερινα.
//η μορφη της πληροφοριας που φτανει στο χρηστη του check point ειναι η ιδια με αυτην που καταγραφουν οι αντιστοιχοι αισθητηρες. η μορφη της πληροφοριας που φτανει στον τηλεθεατη που βρισκεται σπιτι του διαφερει απο μια απλη καταγραφη δεδομενων. αυτο συμβαινει γιατι ο χρηστης αποτελει και αυτος ενα παραγοντα που επηρεαζει την στασιμοτητα ή τη μεταλλαξη της πληροφοριας, ενω ο τηλεθεατης παρακολουθει την εξελιξη και τη ροη των πληροφοριων χωρις να επεμβαινει σε αυτες.

//πληροφορια-χρηστης, χρηστης-πληροφορια
στην τηλεοραση, οπως ειναι σημερα, ο τηλεθεατης δεν εχει τη δυνατοτητα να επεμβει στην πληροφορια την οποια δεχεται (παραμονο σε εκπομπες τυπου ριαλιτι και για συγκεκριμενο σκοπο). ταυτοχρονα, δεν εχει τη δυνατοτητα να ελεγξει αυτη την πληροφορια, καθως δε γνωριζει τα σταδια επεξεργασιας της και την προελευση της. στο προτυπο τηλεορασης για το βολο, ο χρηστης επηρεαζει και μεταβαλλει την πληροφορια απο την στιγμη που την επιλεγει, καθως θεωρουμε οτι ενας απο τους παραγοντες που διατηρουν ή μεταβαλλουν ενα δεδομενο ειναι ο αριθμος των ατομων που επελεξαν να το δουν. επισης, ο χρηστης μπορει να ελεγξει την πληροφορια αυτη -καθως ξερει απο πού προερχεται- αλλα και να γινει ο ιδιος κομματι της μεταβαινοντας και δρωντας στο χωρο απο τον οποιο αυτη εχει αντληθει.

//επεξεργασια της πληροφοριας-αιτια
οι πληροφοριες που συγκεντρωνονται απο τα check points περνουν στη συνεχεια απο ενα προγραμμα επεξεργασιας το οποιο τις μετατρεπει σε αλλου τυπου δεδομενα (π.χ. ήχο, εικονα). αυτο συμβαινει για να φτασει η πληροφορια στους τηλεθεατες -και οχι στους χρηστες των check points- και να επικοινωνησει σε αυτους τι συμβαινει στο περιβαλλον τους με μια πλασματικη μορφη δεδομενων η οποια μετατρεπει το οικειο σε κατι διαφορετικο, καθως το αντιμετωπιζει καθε φορα με αλλο τροπο και το προσεγγιζει με διαφορα μεσα τα οποια μετρουν αξιες του χωρου με εναν τροπο διαφορετικο απο την ανθρωπινη προσεγγιση ενος χωρου και αρα αναδεικνυουν τα διαφορα στοιχεια του μεσω μιας αλλης διαδικασιας ενω ταυτοχρονα χαραζουν νεες αξιες σε αυτον.

//ο πυργος
ο πυργος ειναι ο πυρηνας του τηλεοπτικου καναλιου, ειναι ο χωρος στον οποιο παραλαμβανονται, επεξεργαζονται και επανεκπεμπονται τα διαφορα δεδομενα που εχουν συγκεντρωθει. δεν περιοριζεται, ομως, μονο σε αυτην τη λειτουργια. ο πυργος ειναι ο χωρος στον οποιο μπορει να πηγαινει ο καθενας για να ζησει και να καταλαβει τη διαδικασια λειτουργιας του καναλιου. ειναι ενας χωρος βιωματικος, πειραματικος οπου η πραγματικοτητα -οπως την αντιλαμβανεται ο ανθρωπος με τις αισθησεις και την εμπειρια του- μεταβαλλεται σε κατι που δεν αρκειται σε αυτα.
//η λειτουργια του καναλιου ειναι τετοια που ευνοει και επιτρεπει τη διαδραση των βολιτωτων με αυτο και με την πολη τους, καθως και την παραγωγη μεσα απο αυτη τη διαδικασια μιας νεας εικονας για την πολη και την πραγματικοτητα στο Βολο.
//μια εικονικη πραγματικοτητα που δεν παρουσιαζει μια εικονικη πολη μεσα στην πολη αλλα αποτυπωνει την κατασταση στην οποια βρισκεται η πολη τη δεδομενη στιγμη με αλλα μεσα.

ροη δεδομενων στην πολη

στην πολη υπαρχουν παντου αισθητηρες που καταγραφουν και την παραμικρη αλλαγη της δεδομενης καταστασης ενος χωρου ενδιαφεροντος. τα δεδομενα αποστελλονται αυτοματα στους συλλεκτες πληροφοριων, οι οποιοι τα διακομιζουν στιγμιαια και χωρις επεξεργασια στα διαφορα check points. τα check points ειναι μικροι, διασπαρτοι χωροι -μοιαζουν λιγο με τους τηλεφωνικους θαλαμους- και σε αυτα ο χρηστης μπορει μεσω ενος υπολογιστη να εντοπισει το δεδομενο που τον ενδιαφερει ή ακομα και να εισαγει ενα δικο του δεδομενο. το δεδομενο που επιλεγει ο χρηστης μεταβαλλεται αυτοματα μετα τον εντοπισμο του απο αυτον, καθως η δραση του χρηστη πανω σε αυτο θεωρειται παραγοντας που οδηγει στην μετατροπη του. το μεταλλαγμενο αυτο δεδομενο παυει να υπαρχει στην προηγουμενη μορφη του και για τον επομενο χρηστη που θα το αναζητησει θα υπαρχει μονο με την καινουρια του μορφη, για να δεχτει και παλι μια νεα επιδραση που θα το μεταλλαξει. το δεδομενο μετα το τελος της διαδρασης του χρηστη με αυτο αποστελλεται εκ νεου σε εναν συλλεκτη πληροφοριων, ο οποιος με τη σειρα του στελνει το δεδομενο στους επεξεργαστες οι οποιοι το φιλτραρουν απο ενα προγραμμα που μιμειται την λειτουργια του καλειδοσκοπιου και παραμορφωνει το δεδομενο μετατρεποντας το ταυτοχρονα σε ηχο ή εικονα. το αποτελεσμα της επεξεργασιας αυτης προβαλλεται στις γιγαντοοθονες που υπαρχουν σε διαφορα σημεια της πολης.

η διαρκης μεταβολη των δεδομενων εχει σαν αποτελεσμα τη συνεχη εναλλαγη εικονων και ηχων στην πολη. μια εικονα ή ενας ηχος δεν μπορει να επαναληφθει ποτε καθως προκυπτει απο εναν ορισμενο συνδυασμο συνθηκων που συγκροτουνται απο συνεχως μεταβαλλομενα, μη-αποθηκευσιμα δεδομενα τα οποια φιλτραρονται απο ενα διαρκως μεταβαλλομενο καλειδοσκοπιο. το εικονικο και ηχητικο αποτελεσμα που προκυπτει δημιουργει ενα νεο, συνεχως μεταβαλλομενο αστικο τοπιο.

μετασχηματισμος δεδομενων

αν αντικαταστησουμε τα αντικειμενα που βρισκονται μεσα στο καλειδοσκοπιο με δεδομενα-πληροφοριες ( εικονες και ηχους απο την πολη) μπορουμε να παραγουμε ενα αποτελεσμα μετασχηματισμου της εικονας της.
βασιζομενοι σε αυτες τις ιδιοτητες της εισαγωγης δεδομενων, της μεταβολης τους και της προβολης τους θελουμε να διαχειριστουμε την κατασκευη του τηλεοπτικου σταθμου.
διαδικασια της λειτουργιας αυτης αποτελειται απο καποια βασικα βηματα τα οποια οδηγουν στο παραγομενο αποτελεσμα. οπως
/ η εισαγωγη αντικειμενου, δεδομενου, πληροφοριας
/η δημιουργια και η λειτουργια του μηχανισμου
/ η μετατροπη της πληροφοριας και ο μετασχηματισμος της.

προκειται λοιπον για μοναδες-συλλεκτες δεδομενων που λειτουργουν σαν πομποι και σαν δεκτες. ο ρολος τους ειναι η μεταφορα της πληροφοριας και η μετατροπη των δεδομενων.
η τηλεοραση, οπως και το καλειδοσκοπιο, δεν εχει μνημη. καθε προηγουμενη εικονα εχει ξεχαστει και εχει αντικατασταθει απο μια αλλη.ο ρολος της ειναι η συνεχομενη εκπομπη εικονας
αυτο το ρολο θελουμε με την επεμβαση μας να δωσουμε στις μοναδες συλλογης και προβολης πληροφοριων στην πολη του βολου και κατα συνεπεια στους κατοικους-χρηστες των μοναδων αυτων.

τη δυνατοτητα να μπορουν να συνεισφέρουν σε μια συνεχους ροης διαδικασια μεταδωσης και μετατροπης πληροφοριας και δεδομενων που πομποι και δεκτες θα ειναι οι ιδιοι.
ειναι ενα διαδραστικο παιχνιδι το οποιο δεν μπορει να λειτουργησει παρα μονο με τη συμμετοχη των ανθρωπων, μεσω της λειτουργιας ενος μηχανισμου.

μια ταυτοχρονη αποτυπωση και προβολη της εικονας της πολης, μιας στιγμιαιας σφυγμομετρησης της και η αποδοση της με ενα διαφορετικο τροπο που φανταζει δυσαναγνωστος και πολυπλοκος που συνεχως κινειται και μετρεπεται και θελει ουσιαστικα να μας πει το απλουστατο γεγονος απο το οποιο τρεφεται και η ιδια η ιδεα: η πολη ειναι ενας ζωντανος οργανισμος, η πολη απο μονη της παραγει γεγονοτα τα οποιο ειναι ασημαντα, ειναι τοσο απλα και αναξια σημασιας, ειναι ομως η αντανακλαση του αυτου της.

καλειδοσκοπιο

το καλειδοσκοπιο ειναι ενα παιχνιδι, ενας μηχανισμος παραγωγης εικονας.
ειναι ενας σωληνας απο καθρεφτες . μεσα στον οποιο υπαρχουν αντικειμενα τα οποια δεχονται συνεχεις ανακλασεις. το αποτελεσμα αυτων ειναι μια συμμετρικη και ταυτοχρονα αφηρημενη και ασαφης εικονα, που αποτελειται απο επαναλαμβανομενα μοτιβα(patterns)

προκειται ουσιαστικα για ενα παιχνιδι ανακλασεων, μετακινησεων, αλλοιωσεων, παραμορφωσεων.

η παραμικρη κινηση του χρηστη αλλοιωνει το αποτελεσμα, αναιρει το προηγουμενο και δημιουργει ενα εντελως καινουριο. προκειται για ενα κατ' εξοχην διαδραστικο παιχνιδι το οποιο ο χρηστης εχει απο τη μια τον ελεγχο των κινησεων του αλλα οχι και τον ελεγχο του αποτελεσματος.
η λειτουργια του καλειδοσκοπιου περιεχει εννοιες οπως αυτη του μετασχηματισμου, της παραμορφωσης, και της αλλοιωσης της πραγματικης εικονας. οι παραγοντες που επηρεάζουν το αποτελεσμα ειναι το ειδος των αντικειμενων που περιεχει το καλειδοσκοπιο και ο χειρισμος του η κινηση δηλαδη που κανει ο χρηστης.

το καλειδοσκοπιο ειναι μια απλη κατασκευη που μας δινει μια απειροτητα αποτελεσματων. λειτουργει ταυτοχρονα σαν δεκτης, μετατροπεας και ποπμος, συλλεκτης και δημιουργος.

δωσε κλωτσο να γυρισει...

Aς υποθεσουμε οτι μια μερα ολες οι τηλεορασεις σταματουσαν να εκμεμπουν και αντι για το συνηθησμενο τους προγραμμα εμφανιζοταν στις οθονες μας το παραπανω σημα.
μπορουμε ολοι να φανταστουμε εντρομους πολιτες μουδιασμενους να καθονται μπροστα απο την οθονη τους ετοιμοι να βαλουν τα κλαματα..
μπορουμε επισης να τους φανταστουμε να σηκονωνται απο τον καναπε να κουνανε τις τηλεορασεις να χτυπανε τις οθονες να ανεβαινουν στις ταρατσες για να φτιαξουν τις κεραιες τους και εκει ερχονται αντιμετωποι με τους αλλους ανθρωπους που μαλλον ειναι οι γειτονες τους και αντιμετωπιζουν το ιδιο προβλημα!
και πρεπει να το λυσουνε αμεσα γιατι τα παιδια στο σπιτι χωρις τηλεοραση δεν εχουν τι να κανουν και στην αρχη αρχισαν να γκρινιαζουν μετα αρχισαν να κλαινε και το χειροτερο απ' ολα ειναι πως αρχισαν να παιζουν.....
οι αντρες λοιπον ανεβασμενοι στις ταρατσες και μετα απο ωρες αντιπαραθεσεων για το ποιος εχει την καλυτερη λυση για να φτιαξουν την κεραια δεχονται κλησεις στα κινητα απο τις γυναικες τους (που βρισκονται στους αποκατω οροφους περιμενοντας να εξαφανιστει αυτο το χρωματιστο εκτρωμα και να ξεκινησει η τατιανα) ενω ταυτοχρονα προσπαθουν να ηρεμησουν τα παιδια τους πριν τα κανουν ολα ανω κατω.
Kαι εδω λοιπον ερχεται να παιξει το μεγαλο ρολο της η αρχιτεκτονικη.
Ολα ξεκινανε απο τον τηλεοπτικο σταθμο, απο την πηγη οχι μονο του τηλεοπτικου σηματος αλλα και της οικογενειακης γαληνης και ευτυχιας και κατα συνεπειας ολοκληρης της κοινωνικης συνοχης!
H αρχιτεκτονικη λοιπον δεν εχει ως σκοπο της απλα και μονο να στεγασει ενα κτιριο που κανεις -πλην αυτων που εργαζονται εκει- δεν ενδιαφερεται για τη μορφη του αλλα εχει να δημιουργησει ενα μνημειακου χαρακτηρα αποτελεσμα που θα προκαλει δεος σε ολους αυτους τους δεκτες του σηματος (τις κυριακες πλεον αντι οι καλοι χριστιανοι τηλεθεατες να πηγαινουν στην εκκλησια θα επισκεπτονται τον τηλεοπτικο σταθμο για να ζησουν ομορφες οικογενειακες στιγμες και αξεχαστα κυριακατικα απογευματα προσευχομενοι στο ονομα των αγαπημενων τους τηλεοπτικων αστερων)
δεν θα μπορουσε λοιπον παρα αυτο το μνημειο να στεγαζεται σε ενα υπεροχο κτιριο,ενα διαμαντι της συγχρονης αρχιτεκτονικης που προκυπτει απο την χωρις λογο και λογικη επαναληψη ενος τυχαιου οργανικου σχηματος δημιουργοντας πολυπλοκες και ακρως εντυπωσιακες φορμες.
εκει λοιπον το σκηνικο ειναι λιγακι διαφορετικο γιατι βλεπουμε εντρομους υπαληλους να τρεχουν πανω σε καμπυλοειδεις διαδρομους, δωματια ακανονιστου σχηματος και interactive σκηνικα προσπαθωντας να λυσουν το προβλημα (ο πανικος ειναι πολλακις μεγαλυτερος απο τα σαλονια των καλων μας συπολιτων για τον απλουστατο λογο οτι εκει χανουνε και λεφτα!)
κανεις δεν ξερει τι θα γινει στο τελος. αν το προβλημα θα λυθει η αν(θεος φυλαξει) θα κρατησει ωρες η και μερες ακομα τροφωδοτοντας καταστροφικα σεναρια για την πορεια του κοινωνικου συνολου.
επλιζουμε ολοι και προσευχομαστε απο τα βαθη της καρδιας μας να βρεθει ενας σωτηρας(κατα προτιμηση αρχιτεκτονας)να μας βοηθησει.

Lebbeus Woods blog

http://lebbeuswoods.wordpress.com/

Taking a position -by Lebbeus Woods

We do indeed live in a dry time for theories of architecture. It’s as though we’ve reached the ‘end of history,’ proclaimed, in 1992, by Francis Fukuyama: “What we may be witnessing, “ he wrote, “is not just the end of the Cold War, or the passing of a particular period of post-war history, but the end of history as such: that is, the end point of mankind’s ideological evolution and the universalization of Western liberal democracy as the final form of human government.”

An astonishing prospect!

Architects, often the hand-maidens of politics, today seem more eager than ever to play the main game of liberal democracy, which is the pursuit of clients and their commissions. And who are the clients? Developers, exponents of liberal democracy’s main activity–capitalist enterprise. In the age of McLuhan (and Debord) they understand the value of the PR spectacular architecture delivers. Occasionally, governments–who need the same kind of upbeat PR–are clients. The liberal democracies of Dubai (UAE) and Kazakhstan, for example. Or of Bejing, Shanghai, Singapore. That’s where the money is. That’s where the developers and their architects (including many of the best we have) are. Working feverishly at the end of history.

Theory? Actually, it’s excess baggage, even when the architects are flying first class.

Architects are not born theorists, that is true. Most of the world’s best architects never wrote a line about their work, let alone proposed a theory–they didn’t have to. There were busy critics and professors who followed their works with great attention. Innovative architects were lucky to have their Mumfords, Gideons, and Tafuris, and, more rarely, their Foucaults, Deleuzes and Derridas. The theories that the theoreticians spun around their works enabled a wide discourse to develop, elevating architecture to a form of knowledge, lifting it out of the venal chatter of the marketplace. Sadly, those critics and professors have died, leaving a conceptual—and critical—void.

Many of the critics and professors of the present day may be silent about the most recent works for a reason.

The “Bilbao Effect” has dampened critical architectural writing. With its advent, interest shifted from the heady quarrels about Deconstructism and Post-Modernism to a concern with the much less intellectually taxing search for novel forms. Novel forms work so well, from the viewpoint of promoting tourism and other spun-off enterprises. As for the Bilbao Guggenheim, there’s not much that can be said about it beyond its great success. It encloses the same old museum programs. If we look behind the curving titanium skin, we find swarms of metal studs holding it up–no innovative construction technology there. It hasn’t inspired a new architecture, or a new discourse, other than that of media success. Herbert Muschamp was right—the building is the resurrection of Marilyn Monroe. Certainly the architect, like Marilyn, hasn’t said anything of consequence. Sexiness just speaks for itself, no? Exeunt critics and professors.

I think architects themselves need to take up the task of theory writing, and not wait for rescue from the quarters of academe. That may seem at first an absurd expectation, but I can think of two architects very engaged in building, who have done just that: Rem Koolhaas and Steven Holl. They don’t write theory, exactly, but they place their work in the context of ideas, not just opportunities. They take the risk of putting off potential clients. Think what you will of them, their buildings and their books, but they have taken positions vis-à-vis other fields of knowledge, and the contemporary world. That’s not only admirable, but imitable. All I can say is, let’s have more from others, the architects who, by building, or intending to build, are shaping the world.

μια ωραια πεταλουδα...